Jak wydrukować zdjęcie w dokładnym rozmiarze
Zdjęcie nie ma żadnego fizycznego rozmiaru, dopóki mu go nie nadasz. Piksele decydują, ile szczegółu jest dostępne; centymetry ustalasz Ty — a jedno z drugim spotyka się dopiero w chwili druku.
Piksele to nie rozmiar
DPI nie jest właściwością Twojego pliku. To stosunek dwóch rzeczy, które już masz: pikseli i rozmiaru, jaki chcesz uzyskać na papierze. Zdjęcie o szerokości 3000 pikseli ma 25 cm szerokości przy 300 DPI i 38 cm przy 200 DPI, a w pliku nic się w międzyczasie nie zmieniło.
Pliki noszą w sobie zapisaną liczbę DPI i jest ona sugestią, do której nic nie musi się stosować. O rozmiarze Twojego wydruku decyduje faktycznie rozmiar, który ustawisz w oknie drukowania — i dlatego ustawienie go wprost jest jedynym pewnym sposobem, żeby dostać na papierze 13 × 18 cm, a nie coś w pobliżu.
Standardowe formaty i piksele, których wymagają
Przy 300 DPI, czyli zwykłym standardzie dla czegoś oglądanego z odległości czytania. Formaty są pogrupowane według jednostki, a nie powierzchni, bo rodzina metryczna i calowa nie są wymienne — 10 × 15 cm i 4 × 6 cali to ten sam pomysł w dwóch systemach i nie są tym samym rozmiarem.
| Format | W drugiej jednostce | Piksele przy 300 DPI | Proporcja | Co warto wiedzieć |
|---|---|---|---|---|
| 10 × 15 cm | 3,9 × 5,9 cala | 1181 × 1772 px | 3:2 | Standardowa odbitka metryczna. Zgadza się dokładnie z matrycą aparatu, więc nic nie zostaje obcięte. |
| 13 × 18 cm | 5,1 × 7,1 cala | 1535 × 2126 px | 1,38:1 | Blisko 5 × 7 cali, ale to nie to samo. Warto sprawdzić, który z nich ma na myśli laboratorium. |
| 15 × 20 cm | 5,9 × 7,9 cala | 1772 × 2362 px | 4:3 | Zgadza się dokładnie ze zdjęciem z telefonu, czego nie robi żaden format calowy. |
| 20 × 30 cm | 7,9 × 11,8 cala | 2362 × 3543 px | 3:2 | Duża odbitka metryczna, nadal 3:2, więc nadal bez obcinania zdjęć z aparatu. |
| A4 | 8,3 × 11,7 cala | 2480 × 3508 px | 1,41:1 | Format papieru, a nie format zdjęcia. Zdjęcie 3:2 traci tu około 6% długości. |
| 4 × 6 cali | 10,2 × 15,2 cm | 1200 × 1800 px | 3:2 | Standard calowy, odrobinę większy niż 10 × 15 cm. |
| 5 × 7 cali | 12,7 × 17,8 cm | 1500 × 2100 px | 1,4:1 | Zdjęcie 3:2 traci tu około 7% długości. |
| 8 × 10 cali | 20,3 × 25,4 cm | 2400 × 3000 px | 4:5 | Tutaj zdjęcie 3:2 traci jedną szóstą długości. Przytnij je sam albo zrobi to laboratorium. |
| 11 × 14 cali | 27,9 × 35,6 cm | 3300 × 4200 px | 1,27:1 | Popularny format ramki i niewygodny dla każdej istniejącej proporcji aparatu. |
| 16 × 20 cali | 40,6 × 50,8 cm | 4800 × 6000 px | 4:5 | Wymaga 29 megapikseli przy 300 DPI. Z odległości, z jakiej zawiśnie, wystarczy znacznie mniej. |
To proporcja obcina Twoje zdjęcie
Liczba pikseli mówi, czy wydruk może być ostry. Proporcja mówi, czy może być tym zdjęciem, które zrobiłeś, i to ona zaskakuje ludzi.
Aparaty fotografują w 3:2. Telefony w 4:3. Formaty druku nie zostały ustandaryzowane pod żaden z nich: 8 × 10 cali i 16 × 20 cali to 4:5, 5 × 7 cali to 1,4:1, A4 to 1,41:1. Ilekroć to się nie zgadza, coś zostaje odcięte — a jeśli Ty nie zdecydujesz co, zdecyduje za Ciebie laboratorium albo okno drukowania, zwykle biorąc równe plastry z obu końców dłuższego boku.
Te liczby warto znać, zanim się na coś zdecydujesz. Zdjęcie 3:2 wydrukowane w 8 × 10 traci jedną szóstą długości. W 5 × 7 traci około 7%, na A4 około 6%. Zdjęcie 4:3 z telefonu w 8 × 10 traci około 6%. Jeśli w kadrze jest coś przy górnej albo dolnej krawędzi — głowa, horyzont, podpis — przytnij je wcześniej i świadomie.
Ile pikseli naprawdę potrzebujesz
300 DPI jest standardem, bo mniej więcej tam normalne oko przestaje rozróżniać pojedyncze punkty z odległości czytania. To sufit, a nie próg, i traktowanie go jak minimum sprawia, że ludzie myślą, iż ich zdjęć nie da się wydrukować.
Z odległości wyciągniętej ręki 200 DPI trudno odróżnić od 300 na większości tematów, co zamienia odbitkę 16 × 20 cali z żądania 29 megapikseli w 3200 × 4000 px, czyli 13 megapikseli. Poniżej mniej więcej 150 DPI zaczyna to być widoczne jako miękkość, a poniżej 100 widać już strukturę.
Zasada, która naprawdę działa: podziel piksele, które masz, przez cale, które chcesz, i zobacz, jakie DPI z tego wyjdzie. Powyżej 240 — drukuj. Między 150 a 240 — wydrukuj i popatrz z miejsca, w którym to zawiśnie. Poniżej 150 — albo drukuj mniejsze, albo najpierw zwiększ rozdzielczość.
Jak przenieść dokładny rozmiar na papier
Ustaw rozmiar wprost, zamiast pozwalać, żeby cokolwiek dopasowało go za Ciebie. Potem w oknie drukowania ta sama zasada, która rządzi każdym innym drukiem w dokładnym rozmiarze: skala 100%, „Rzeczywisty rozmiar” albo „Brak” — nigdy „Dopasuj do strony”, które starannie ustawione przez Ciebie 13 × 18 cm zmieni na cokolwiek, co zmieści się w marginesie drukarki.
Wybierz rozmiar papieru, który drukarka naprawdę ma, ustaw rodzaj papieru zgodnie z tym, co leży w podajniku, i sprawdź wynik linijką na pierwszym wydruku, a nie na piątym. Pełny przewodnik jest w poradniku o druku w rzeczywistym rozmiarze.
Druk bez marginesów i dlaczego przesuwa Twój rozmiar
Druk bez marginesów działa tak, że lekko powiększa obraz — zwykle o dwa albo trzy procent — żeby wychodził poza krawędź papieru ze wszystkich stron i żeby nie mogła pojawić się biała linia, gdyby arkusz wszedł odrobinę krzywo. To powiększenie jest skalowaniem, o które nie prosiłeś, i nakłada się na każdy rozmiar, jaki ustawisz.
Przy zdjęciu zwykle jest niewidoczne i zupełnie w porządku. Jeśli sednem jest dokładny wymiar — odbitka, która ma wejść w passe-partout o stałym prześwicie, albo seria, która ma do siebie pasować — wydrukuj z marginesem na nieco większym arkuszu i przytnij. Przycięcie to jedyny sposób na dokładną krawędź z drukarki, która nie sięga własnej krawędzi papieru.